Hoe het was om ziek te zijn: Angst

Angst

Ik neem even de tijd lieve lezer om iets te vertellen over angst. Mijn angst.

Ooit is angst een factor van directe invloed geweest voor mij. Een invloed dat ik niet kon besturen. Een invloed dat ook niet bestuurbaar was voor de hulpverlener destijds. Een invloed dat alleen met medicatie kon verholpen worden.

Maar dat geloofde ik niet, ik kon nog wel nadenken om te weten dat het niet normaal was die angst en het ergens vandaan kwam. Maar erdoorheen gaan was geen optie, iedereen rond me was bang dat ik dat niet aankon. Artsen gingen dat terrein niet verkennen. Zodra het ondraaglijk werd was het zaak iets in te nemen. Geen enkel gesprek ging over die angst.

Nu weet ik beter, toen volgde ik de ander, de arts. Het voelde te alleen om door te gaan met mijn wijsheid dus slikte ik jarenlang medicatie tegen de heftige angst. Ik kon ook niet vertellen aan een hulpverlener over mijn plan om dieper in te gaan op mijn situatie waarover ik enkel kon melden dat ik de achtergrond niet kende. Er was geen mogelijkheid tenzij ik deze ggz-instelling zou verlaten. Zij waren meester zolang ik er bleef. En als ik besliste te blijven was het volgens hun wil en concept. Mijn wil had geen tel en hoe onderdanig ik toen was(hoewel ik kookte vanbinnen) ik verstopte mijn waarheid en slikte de voorgeschreven medicatie.

Soms was het te erg

Ik weet nog in de tijd dat ik in Brussel woonde, met mijn man(toen mijn vriend) en mijn hondje. Het hondje zorgde ervoor dat ik naar buiten ging, maar ik was bang. Als een hmicheleschermaf.eel klein vogeltje. Ik was 24 jaar oud en had net mijn buitenlandse modellencarrière gestopt omdat depressie weer toesloeg. Ik kon niet langer dagdagelijks vertoeven in de Parijse metro zonder pijn. Ik droeg elk onvriendelijk gebaar dat een fransman naar me uitte. Ik overleefde en heb overleefd tot ik mijn bed niet meer uitkwam. Mijn hondje zag het wel zitten om verder op de diepe trappen van de metro neer tinbede hollen. Maar ik had het opgegeven. Ik kon niet meer. Mijn agentschap bleef me bellen om weer de volgende opdracht te doen. Het was Cartier dit keer maar het kon mijn niet meer schelen, ik was op! Een paar weken terug haalde ik nog net(zie foto links) de cover van een magazine, maar elke avond lag ik depressief in bed.

Oorzaak van depressie-angst; onbekend voor de ggz

Ik kwam terug aan, de laatste keer had ik de TGV-trein genomen naar Brussel uit Parijs en ik wist dat ik niet meer terug zou gaan. Een week later stond mijn boekster weer op de stoep niet begrepen waarom ik de opdracht van Cartier niet aannam. Ze vroeg me niks over mijn gezondheid, ze had het alleen over het bedrag wat de opdracht zou opbrengen. Ze begreep mijn lakonieke, afwezige blik niet. Ik wou me verstoppen en dan nog liefst zo snel mogelijk. Het lag helemaal niet aan die parijse mentaliteit, hoewel die echt niet leuk kon zijn. Het lag aan de sfeer die ik met me meedroeg die me ooit is toegedaan. Die ik op zeer jonge leeftijd had toegelaten. Maar dat wist ik niet. Niemand kon dit bedenken, als ikzelf, vele jaren later.

Ik kwam terug in Brussel wonen, weg van de glitter en glamour van de parijse modewereld. In België, een land dat ik niet appreciëren kon. Die me verdrietig maakte, het was of er geen gesprek mogelijk was in een openbare setting. Ik begreep haar niet. Maar wat nu? Ik moet mezelf maar weer es gaan bewijzen. brusselVoor dat ik vertrok naar Parijs om er als model te werken, was ik hier in Brussel al es geweest omdat ik voorhield dat ik moest werken. En dat is toen net zo gegaan toen als ik model werd, ik wou helemaal geen model worden, ik wou weg van huis om te reizen. Die eerdere brusselse onderneming was ook tegengevallen. Het was precies alsof ik niks geleerd had van mijn ouders dan agressie of afwezige communicatie. Maar ik had het niet door dat het daardoor kwam, ik bleef een eeuwige compassie voor ze hebben en had moeite als er iets verkeerds over ze werd gezegd. Ik verdedigde ze zonder dat ik wist waarom. Ik was hun back-up geweest maar niks bleef over voor mezelf. Dus bedacht ik net dezelfde strategie tov. mijn eerste belgische werkgever. Ik had een baan bij het belgische gsmnetwerk als customer service medewerker in een verdrietige stad als Brussel. Na de vooropleiding bevond ik me op mijn eerste werkdag, tijdens de lunch, op een bankje in het brusselse warande stadspark, gelegen langs de Wetstraat. Ik was overmand door angst en ik durfde niet meer terug. Ik belde mijn man op en vertelde hem mijn plan. Hij begreep dat ik ontzettend bang was en angstig en toen heb ik besloten om te stoppen met werken. Dus betekende dat ik hulp moest zoeken voor mijn probleem.

De geestelijke gezondheidszorg was de uitkomst voor mijn pijn. Maar dat is het nooit geweest, het heeft me enkel gigantisch geholpen om met medicijnen de pijn te kunnen dragen maar ik heb in al die jaren hulpverlening geen enkel echt gesprek gehad. Het waren eigenlijk afwijzingen om met mijn pijn en angst om te gaan. En nu ik hier zit te schrijven en jawel zitten er mensen van PsyqQ(want ik ben ondertussen woonachtig in Nederland) die het hebben over depressie en zelfmoord in de studieruimte van de bibliotheek. Ze zoeken uit hoe je via een test depressie vaststelt. En toen dacht ik…’tot daar en niet verder hé’. Ik ben die test niet echt voorbij gekomen, ik heb toen geleerd om mijn angsten niet te herkennen. Tot ik begon met zelfstudie. Een onderwerp waarvoor ik door mijn toenmalige hulpverlener en persoonlijk begeleider werd uitgelachen. Dat is echt gebeurd. Mijn eerste boek was ‘Leef voor jezelf’ van dr. Phil mcGraw. Dit is het keerpunt geweest naar zelfgenezing. En voor diegenen die mij beter kennen ben ik daar helemaal in tot het eind gegaan. Van regressietherapie naar cognitief werk en van daaruit naar Engelentherapie. En nu begeleid ik zelf mensen op collectief vlak in hun genezingsproces.

Als ik even niet kan slapen door stress of zo dan is dat homeopathie die me doet dromen van herinneringen uit vervlogen tijden. 😃

 

Dit bericht werd geplaatst in Levensverhaal. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s