Eti

etiZe is prachtig, zo ontzettend sierlijk. Ze steelt je hart en vind iedereen ok. Al vind ze je niet te lief, ze kan het niet want ze heeft je wat te zeggen. Maar luister je wel? Ze trekt je aandacht en je wordt benomen door haar knuffel met haar hoofd reikt ze ver in het rond tot je haar hoort. Ze doet het steeds opnieuw, maar niemand hoort haar.

Ze heet Eti. Eti van Etiquette.

Mijn krachtdier en dat van wellicht nog vele anderen, alleen heb ik op hieronder beschreven moment begrepen wat ze al zolang kwijt wou! Bij haar op de stal had ik de eer om haar te leren kennen. Ik voelde dat het niet normaal was dat ze zover reikte met haar hoofd tot ze je kon aanraken terwijl je nog ver van haar vandaan stond. Maar ik ging me verder in haar verdiepen. Dat voelde ik te doen! Maar met zoveel paardenschoons rond me heen op deze stal was ik al gauw weer afgeleid. Tot op de dag dat het hemels kado zich aan me openbaarde; Eti haar vragen vonden mijn intuïtie. Of beter de dag waarop ik zag, onafgeleid en gefocust, dat Eti contact met me zocht!

De dag ervoor

Aan de keukentafel van de ruiters hadden we het over een ander paard, A. genoemd, toen Eti plots energetisch aanwezig was op zielsniveau. Haar ziel kwam erbij en ik vroeg tegelijkertijd of er in de stal een blauwe bal was. Ik zag alleen een grote blauwe bal! En er was die bal, alleen deze was van A., zo vertelden de ruiters me.Wat wou E. dan wel? We kwamen er niet echt uit wat de blauwe bal betrof, enkel kwam het nieuws over Eti dat ze niet wou gereden worden. Ze niet gezadeld wilde zijn en ze zich niet meer veilig voelde in deze wereld. In het rond sprong ze steeds, van paardrijden kwam er niks op gang en dat iedere dag opnieuw en toch stond ze daar in deze stal op dit moment bij deze mensen. Nou we zien elkaar morgen op de stal zei ik tegen iedereen inclusief Eti die nog aanwezig was en nog even rond ons hing! Ik ging naar huis.

Op stal

De volgende dag kwam ik aan bij de stal en werd ik onmiddellijk gevraagd om even bij A. te komen! Van de blauwe bal. Ik voelde ineens dat ik Eti erbij moest halen toen ik bij A.’s stalmeisje stond. Dat voelde ik al gelijk vanaf ik binnenkwam op stal. We deden Etiquette de halster om en ik nam haar mee naar A. Ik voelde dat zo dus dat deed ik. Eenmaal de beide paarden in contact kwamen met elkaar gebeurde er iets magisch. Er ontstond een contact tussen beide paarden waarvan het stalmeisje nog niet eerder had gezien bij A., want ze laat per definitie eigenlijk nooit andere dieren zomaar toe. De 2 dieren likten elkaar af en er was healing. Healing van het soort waar ik stil van werd. Ik zag dat Eti’s intentie van healing kracht bijzette in een snelheid dat ik niet eerder had gezien. Maar was het goed voor Eti? Ik draaide me om en ging naar een pony toe met Eti aan de lijn, ook daar zag ik dat Eti vermogend was om weerstand weg te halen bij deze pony die het al langere tijd moeilijk had. Maar Eti was niet gegrond toen ze dat deed, ze kon het amper aan en ik wist dat ik daar wat gaten te vullen had en ze bijsturing nodig heeft op energetisch vlak. Want haar eigen energie ging over naar de andere paarden waarmee ze healde, en dat is niet de bedoeling. Ik voelde dat ze pijn en verdriet droeg en dat ze het niet anders kon invullen dan te geven vanuit haar eigen zijnsbescherming. Haar eigen energie. Zoals wij mensen dat net zo voelen als we te veel geven. Ook het overmatige, bijna gekwijl met haar hoofd naar voren reikend om te ‘pleasen’ als zelfbescherming. Op dit moment werd het voor mij heel duidelijk dat ze leed aan gebrek aan vertrouwen in de mens. En wat had ze het goed gedaan om deze ruiters aan te trekken die zich volledig storten op het welzijn van hun dieren. Een unicum. Dat is namelijk de allerbelangrijkste factor voor een paard in de dressuursport, dat de ruiter volledig kan luisteren naar zijn of haar paard.

Het was tijd voor een vertrouwenspersoon voor Eti!

Maar nu ze nog zoekende is hoe ze met haar energie om moet gaan wordt ze soms heel moe en ligt ze uitgeblust op deze manier in haar stal(foto). etislaaptUitgeput van ‘pleasen’ tot ze suf weer op haar prachtige paardenlijf gaat staan en dan weer verder gaat met haar pijn…tot wij het helemaal snappen. Dat proces kon ikzelf als paardefluisteraar opstarten, maar hoe we de toekomstige ruiter van Eti zullen verbinden aan haar tekort aan basisvertrouwen lees je hopelijk snel verder. Zo verliep alvast het allereerste echte vertrouwenscontact die ik met haar mocht maken.

Eti bedankt!!!

Vertrouwen

Hoewel ik geen ruiter ben en alleen maar praat met paarden werd ik overgenomen door een energie van daadkracht. Toen ik 4 jaar geleden voor het eerst op deze stal kwam ben ik anders gaan voelen, het was mijn eerste aanraking met paarden en mijn eerste aanraking in het fluisteren met ze.  Hoe ik zo ineens tussen deze magisch wezens vertoefde begrijp ik zelf nu al wel vanuit mijn persoonlijke levensgebeurtenissen, maar dat ik het ook fysiek zou durven…mmm weer zo’n mooie Engelenmagie😉. En voor wie dit artikel leest vanuit de paardenwereld en niet eerder in contact kwam met het praten met paarden kan ik me voorstellen dat het woord ‘Engelen’ wel wat toelichting nodig heeft.Doch kies ik ervoor dat we dat woord niet hebben gehoord en het vanzelf duidelijk zal worden wat Engelen hiermee te maken hebben!

Ik deed Eti haar halster om en nam haar mee uit haar stal naar de binnenbak. Eén van de ruiters zei me; ”pas op je houd haar niet meer zodra ze de bak ziet, dan gaat ze als een wilde bras te keer, pas op!”. Ik stapte verder onaangeraakt door angst of paniek en wandelde in het diepste vertrouwen in haar ziel(voor haar en met haar) tot wel 20 meter de bak in en toen besliste ik haar los te laten. In haar volle paardenkracht ging ze te keer als een ongeprojecteerd dier dat ongegrond haar plek niet kon vinden hier in haar aardse bestaan. Maar haar talent…haar aardse levensmissie die was ‘anders’! Anders dan de andere paarden, helemaal on-paard-vol zou je denken, maar het was al die tijd zij alleen die het inhield; haar healerstalentschap. Ze was opeens stil komen te staan uit haar geweldige bewegingen en sprongen en toen kon ik naar haar lopen in rechte lijn met de intentie haar in vertrouwen iets toe te fluisteren. Ik kon in alle rust haar lijn losmaken. Ik bleef haar nog meer ruimte geven in mijn intentie. Ze schichte weer in alle geweld weg en hupla daar ging ze weer in haar zelf springen de bak rond. Ondertussen ging ik zitten op mijn jas midden in de bak, mijmerend naar haar kunsten met de vraag:

Eti, waarom doe je dit? Waarom wil je niet gehouden worden aan de lijn?

Plotseling bleef ze stilstaan voor de dressuurspiegel en merkte ik plotseling op dat er een liedje op de radio speelde met als tekst: ”strak als je weer gaat is alle vertrouwen weg”. Ze keek naar me via de spiegel en ik naar haar, mijn hartchakra begon sneller te spinnen en we waren verbonden met elkaar van hart naar hart. We waren zonet vrienden geworden! Ik had mezelf eerst in haar vertrouwen geworpen en haar reactie was groots. Onze gezamenlijk Beschermengelen deden hun werkt en wij mochten genoegzaam genieten van wat wij zonet hadden geopend: VERTROUWEN!

Ze spurte nog een keer hoog in de lucht, maar dit keer van opluchting en ging in de hoek achter me staan. Ik bleef in mijn vertrouwde houding zitten, in kleermakerszit midden in de bak zittend op mijn jas. Ik keek naar beneden, gekruld in mezelf. Ik kreeg ingegeven dat ik mijn hand, enkel mijn hand, haar richting uit moest brengen. Ik bleef naar voren gericht. Toen kwam Eti sierlijk en ontspannen naar me toe stappen, schouders ontspannen en ging me helemaal afsnuffelen. Ik liet het toe en voelde onze verbondenheid in een prachtige energiestroom die ik voor het eerst in mijn leven voelde. Uiteindelijk ging ze liggen naast me, zoals ze dat in de stal had gedaan op de foto en ik mocht in haar energie vertoeven. Ik was dolgelukkig. Ikzelf was het die dit keer opsprong om haar mijn blijheid te tonen en als mijn knuffelhond sprong ze op toen ik haar uitdaagde om met me te spelen. Ze spurte nog hoger de lucht in en ze liet alle stress los met de meest intense paardekreet(God mag weten hoe dat heet!). Ik wist na deze prachtige interactie dat ze nooit had geleerd om haar basisvertrouwen in de mens en de dieren te planten en ontzettend gestrest raakt als ze dat onbevangen moet doen om het contact met de ruiter aan te gaan. Dat had ze tot nu toe nog niet eerder gekund. Nooit geleerd in dit leven of misschien zelfs in één van haar vele vorige paardelevens.

Dus Eti we zijn er voor je meid en ik zal je beschermen tot daar waar jij het straks allemaal alleen kan, twee vliegen in één klap…healen en rijden!

In eeuwige liefde! ♥️

Je vriendin,

Michèle

Dit bericht werd geplaatst in Paardenfluisteraar. Bookmark de permalink .

2 reacties op Eti

  1. Linda zegt:

    Oh wat een prachtige, ontroerende ervaring Michèle !

  2. Pingback: Hoe ik me nu voel(in de Flow stappen met Eti het paard) – deel 1 | un-imposed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s