Je vader? Je moeder? Je zus? Overleden, maar gewoon dichtbij.

Dit artikel schrijf ik voor iedereen die een dierbaar overledene heeft verloren, maar ook voor iedereen bij wie iemand is overleden waarmee er niet zo’n goeie band is geweest. Of een zeer pijnlijke band is geweest. Laat ik het even bij mezelf houden.

Mezelf: van diepe pijn naar healing

In 1997 is mijn moeder overleden aan zelfdoding op de leeftijd van 47 jaar. Ze was een vrouw die veel heeft geleden maar dat nooit aan iemand liet zien. Maar als kind ontleed je dat zo! Als ouder denk je iets te verbergen maar alles is geweten, scherper nog ik ‘wist’ gewoon wat zij dacht, wat ze leefde en waar ze mee bezig was. Niemand had me ooit iets verteld van het jarenlange sexueel misbruik door haar vader. Een man waar ze bang voor was. Ook toen ze overleed wist ik precies wat er in haar omging. Het was 1997, ik woonde in Parijs en ik had een succesvolle carrière als fotomodel waarvoor ik wereldwijd reisde. Scannen0009Of je kan stellen dat ik geprobeerd had om ver weg van mijn ouders te zijn(ook al had ik mijn gezamenlijke woning met mijn vriend in Brussel, door alles wat er heeft gespeeld wilde ik zover mogelijk weg, zelfs van iedereen en alles). Omdat ik nooit voelde dat ik geliefd werd in het land waar ik vandaan kwam, niet door mijn ouders en niet door de rest van de belgen. Ik had van kindsaf aan moeite met de mentaliteit wat er heerste, vooral met de oneindige oppervlakkigheid. Lange tijd heb ik gedacht dat ‘oppervlakkigheid en volggedrag’ in België was geboren. Dus ik voelde me er niet thuis, en nog niet, maar vooral was de keuze om alles alleen te doen een keuze wat mij domineerde. Toen wist ik dat nog niet, maar ik voelde mezelf te moeten bewijzen en dat oneindig, tot die ene iemand zou langskomen(wie niet mijn partner was) die hetgene zou zeggen wat ik eigenlijk van mijn ouders verwachtte. Dat er betere ouders te vinden waren…maar helaas die ben ik nooit tegengekomen. Mezelf bewijzen dat ik zelfstandig was om een leven op te bouwen zonder dat iemand me hielp, in wat voor vreemd land dan ook en onder welke omstandigheden dan ook. Het ging vanzelf, ik was een cocon aan het ontwikkelen en ik had het niet door. Een cocon die ik ooit zou moeten doorbreken. Maar zo’n modewereldje, nou daar zat ik eigenlijk ook niet op te wachten. Ik begon aan mijn 23ste leeftijd aan het modellenwerk en kreeg er alle aandacht van vermeende ontwerpers tot Japanese fans die me opwachtten na de shows in Tokio. Dit alles ontstond toen ik op straat in Brussel werd aangesproken door een parijs modellenagentschap die me gelijk wou presenteren aan Armani. Ook dan bleef het stil in mij, maar ik wou weg, reizen en de wereld verkennen. Ik wou wereldwijs zijn.Weg van de onderdrukking die ik had geleefd bij mijn ouders. Nogmaals terwijl mijn vriend me geen druk meer opleverde. Maar zo werkt dat dan, het psychologisch proces waar je doorheen gaat.

Ik werkte hard, maar ik was op pad om iets te vinden wat niet bestond. En dat zeker niet in de modewereld, hmmm…van oppervlakkigheid gesproken…kortweg ik was weer bij af en ik hield het er ook niet meer dan 3 jaar vol. In die tijd kreeg ik een telefoontje dat mijn moeder was gestorven en wat gebeurde er denk je? Ik ging door alsof er niks gebeurd was. Ik regelde de begrafenis, zei aan mijn vader dat hij moest doorgaan en gaf hierbij het voorbeeld door de dag na de begrafenis weer naar Parijs te vertrekken. Wat had het voor een zin na te denken, niks was veranderd. En dat voelde echt zo. Wel was ik opgelucht in mijn moeder haar plaats dat ze af was van haar pijn, dat was er veranderd. Er was geen brief van mams waarin stond hoeveel ze van me hield. Er was leegte, zoals ik dat gewend was. Jaren gingen voorbij, ondertussen gestopt als model, maar er gebeurde niks meer met mij dan dat eindeloze zelfde gevoel van depressie.Wat ik sinds jong meisje kende. Voor de zoveelste keer zakte ik diep weg. Een bescherming die ik nam naar binnen toe, waar er niks was om te ontmoeten, want doordat er geen gevoel was was er ook geen mogelijkheid om gekwetst te worden door mijn vader of wie dan ook. Het ging vanzelf. Maar waardoor was ik eigenlijk weer depressief geworden?

Kortom het was een gewoonte, een patroon en overtuiging wat werkte. Er was de geest van zoeken naar liefde die onvindbaar was. Mijn vriend kon dat niet invullen. Een geschonden basisvertrouwen was de oorzaak van mijn verdriet dat ik niet voelde. Dus ook niet in mezelf, voor mezelf. Ik had het niet geleerd, mijn moeder had het niet geleerd, en mijn vader ook niet. Ik was nu overgebleven  en wist op een gegeven moment dat ik niet meer mijn moeder wou zijn in veel van haar opzichten. Maar ik wilde ook niet meer mijn vader zijn in veel van zijn opzichten. Ik wou de cirkel van pijnoverdracht stoppen. Ik wilde mezelf leren kennen, maar ik kon de pijn die ik droeg niet verklaren. Ik was nergens veilig en ik keek om me heen alsof er spoken op mijn pad stonden. Ik kon mezelf ook helemaal niet beschermen  of assertief zijn. Dat gegeven begon pas allemaal vorm te krijgen toen ik de Nederlanders in de ogen keek en we verhuisden naar Den Haag voor mijn man zijn werk. Ik zag hoe zij zeiden wat ze wilden en niet wilden en via deze openheid kwam ik terecht bij een hulpverlener die regressietherapie deed. Hoe zou ik dat uitleggen aan mijn man? Wel, ik was een held in het niet durven vertellen van mijn dingen omdat ik bang was voor represaille. Bang van wie? Van mijn vriend(nu mijn man)? Nee, ik was bang van mij vader en mijn moeder, ze leefden in mij. Ze waren prominent aanwezig in mijn leven, hoewel moeder was overleden en vader op zijn psychotisch eiland vertoefde in Flanders Fields.

Ik klopte 2-wekelijks aan bij haar praktijk en het werk wat we samen deden voelde zo goed dat ik eindelijk voelde dat ik iemand begon te zijn. De stemmen van vernedering werden gedempt. Het moet toen 2002 of zo zijn geweest. Pas veel later durfde ik het te vertellen aan mijn vriend. Hij was natuurlijk niet boos, maar ik wist dat ik geen gekkigheid moest ondernemen met mijn bipolariteit en daar had de therapeute gelukkig heel wat expertise in. Iemand die ik eindelijk vertrouwde. Wat mij betreft een geslaagde praktijk voor op de Therapeutenlijst(https://un-imposed.com/therapeutenlijst/) die ik aan het oprichten ben. Want ze is er nog steeds. De sessies gingen niet in diepe hypnose, ik kon alles herinneren want ze hield mij bij bewustzijn. Het was toen ik haar vrouwelijk steun voelde tijdens het moment dat ik voluit begon te praten over iets wat ik eigenlijk al wist, gebeurde er een wonder. Er is de gezegde: ”You don’t forget what you can’t remember”. En dat is wat er gebeurde. Ik lag daar, wetend als ik dat aan mijn psychiater zou vertellen dat ik regressietherapie deed, ik niet meer moest verschijnen voor wat voor hulp dan ook. Wel crisishulp misschien. Ik zweeg als een graf, want ik moest er wel terecht kunnen voor mijn medicijnen. Ik kon ook tegen deze therapeute eindelijk vertellen hoe mijn psychiatrisch verpleegkundige(spv) zich altijd opstelde tav. van mij. Ze leek soms een cocktail van mijn beide ouders, ik zei uiteindelijk niks meer aan haar. Ik maakte er een begin aan om te leren assertief zijn en heb haar uiteindelijk kunnen laten vervangen binnen de GGZ(Geestelijk GezondheidsZorg) door een andere hulpverlener. Dat kon ik dan opeens wel al. Maar ondertussen leest diezelfde psychiater mijn blog. Tja alles verandert in deze mooie tijd van onrust anno 2015(want transformatie brengt vruchtbaarheid)!

(In regressie): Het moment dat ik mezelf zag zitten in de warme zon op de weide achter ons huis als babytje op mijn dekentje, voelde ik dat het weer voorbij was. Handelingen die ik dagelijks onderging tot mijn 3de levensjaar, tot mijn grootvader(zelfde man die mijn moeder heeft gemolesteerd) weer wegfietste. Ik ging vervolgens, vanaf het donker werd, weer mijn bed in in mijn kinderkamer, iedere avond krijsend de nacht in. Mijn ouders wisten niet wat er aan de hand was, en wisten zeker niet wat te doen met een huilbaby. Uiteindelijk viel ik diep in de nacht in slaap zonder dat iemand nog langs was gekomen. En s’anderendaags stond mij grootvader weer op de stoep, hijst me in het zitje achterop, terwijl mijn moeder me gewoon vol angst meegaf. Ik heb in regressie ook het misbruik mogen zien die mijn overleden grootmoeder had meegemaakt met haar man. De kamers waarin dat allemaal verliep waren alsof ik er weer lag. Maar er is geen keer geweest dat ik naar huis ging met allerlei ballast na een sessie. Nee, eens de beelden voorbij waren gekomen kon ik ze loslaten.

Enthousiast loop ik een dag de keuken binnen van mijn ouderlijk huis, mijn moeder was eten aan het klaarmaken. Ik had antwoord ontvangen op mijn schrijven aan een nicht waarvan alleen ik wist waar ze woonde. Ze had met de rest van de familie de band verbroken(nu zovele jaren later praat ze weer met haar ouders die alles hebben ontkend). Mijn familie woont in Canada, iedereen ervan. Alleen niet mijn vader. Toen ik de brief opende las ik deze voor, alsof het moest, ik zag alle afspraken met mijn nicht over het hoofd. Ik schrok van mijn actie, want ik zou niemand laten weten dat ze me schreef. De brief was ook anoniem verstuurd. Maar blijkbaar waren er andere plannen dan dat wij tweeën hadden bedoeld. Opeens nadat ik de eerste alinea luidop aan het lezen was stond geschreven: ”Michèle ben jij soms ook door grootvader misbruikt als kind?”. Op dat moment liet mijn moeder de pot die ze in haar handen had keihard neerkomen en liep de keuken uit. Ze bleef een tijdje weg en toen ze terugkwam ging het leven gewoon door alsof er niks was geweest.

Later vernam ik dat alle meisjes in de familie werden misbruik in de boerderij van de tabaksplantage van mijn grootouders in Canada. Grootvader was een zeer narcistisch man.

poes

Dit is een figurant

Nu ik erover schrijf voel ik healing. Het is mijn moeder die nu aanwezig is, ze is er iedere dag. Ze heeft me gevraagd of ze mij mocht helpen healen. Met name de stukken die zij had ingebracht in mijn leven die van haar waren en niet van mij. Het heeft enkele jaren geduurd voor ik dat kon toestaan. Ik moest haar vertrouwen winnen. Haar vergeven. Maar dat is gebeurd. Ze geeft me al die tijd iedere nacht een zoen gegeven voor ik slapen ging. Ze heeft zelfs een deeltje van haar energie achtergelaten bij mijn oudste kat. En dat heeft dit dier voor mij gedragen, wat een onnoemelijk dappere keuze heeft mijn allerliefste dier ooit voor mij gemaakt! Om alles in het werk te zetten voor mij, geen liefde meer te kort hé!! Ik heb helemaal geen klagen. Ik ben ontzettend dankbaar. En ook heeft mijn moeder me laten weten wat wij van elkaar geweest zijn in de Egyptische tijd. En dat was niet niks. Bedankt mam!

En ja er is veel meer dan dit huidige leven uiteraard; héél véél meer!!

Een keer op haar verjaardatum, nog niet zolang terug, heb ik haar samen met mijn man getrakteerd op de thaise keuken. Daar hield ze van. We hebben deze maaltijd toen aan haar opgedragen en zo geleidelijk mocht ze er zijn voor mij. Momenteel is ze er om nog een gevoelige plek energetisch bij mij weg te halen. Een energie die er nog hangt die zij mij heeft bezorgd in haar tijd hier op aarde met mij. Nog steeds heb ik een onverklaarbare stress rond mijn buikgebied als ik bij andere mensen ben. En zo gebeurde het dat ik haar zei, na vele vergevingssessies: Mam, je mag me helpen, ik hoef het niet meer alleen te doen! Je bent welkom in mijn leven! Terwijl ik hier zit te schrijven voel ik dat ze me healt en ik vind het bijzonder dat ik het kan ontvangen! Er ontstaat een koele band rond mijn buikstreek.

De boodschap van dat artikel is er om iedereen te laten weten dat er altijd kansen zijn in het leven! Maar omdat we niet gewend zijn om te communiceren met dierbaar overledenen, weten we ook niet wat we missen. Ik stuur dan ook alle liefde toe aan mensen die ik ken in mijn omgeving die dit makkelijk kunnen ondernemen om zo het verleden op te lossen en zichzelf te healen. Uiteindelijk kan iedereen dat, het vergt enkel wat inzichten in je intuïtief bestaan. En wie dit leest van deze mensen zal het voelen! Iedere keer als iemand me vraagt om in te tunen bij een overleden ziel zie ik meestal heel veel liefde van genezijde. Heel veel bereidheid om iets goed te maken met de achtergebleven dierbaren, en dat kan alleen maar plaatsvinden als je eerst iemand kan vergeven.

Daarom wil ik graag nog even verwijzen naar de vergevingssessie die ik schreef: https://un-imposed.com/mijn-werk/vergevingssessie/

ps. Zonet schokte er ook een deeltje weg van bij mijn kat. Mooi!🙏

Always expect miracles!!

Liefs,

Michèle

 

Dit bericht werd geplaatst in Energiewerk, Geen categorie, Healing, Levensverhaal. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s