When the doves cry

…en de kraaien doen alsof.

Het is kerst, maar bij lange niet. De kraaien zitten overal met z’n twee, hoog op een dak of paal. Ze zeggen: ‘we vierden ooit een nieuw leven, maar nu is het zo koud als graniet. De mensen haten ons, zien niet meer wie we zijn als hoeders van de heilige wetten. Die kracht en liefde brengen, zekerheid…want dat stralen we uit. kraai

Er zijn zoveel families waarbij de schijn stagneert en de pijn niet verteert. Ook bij mij, als schrijver van dit gedicht verg ik niks en ga ik er heen, maar vanbinnen, in mij schijnt er een licht en is vergeving nabij. Daar voorbij verstijf ik in het feit dat openheid in een ander leven nabij zal zijn, nog niet voor nu maar voor als een dieper geloof in het zelf weer duidelijk is.

Wanneer de duiven zijn gestopt met roepen. Luister nu, hoor ze buiten! Wanneer hergeboorte werkelijk een voldaan feit is.duif Tot die tijd…lach ik luid met het mens-’dom’, en laat ik los wat nog geen feit kan zijn. Vrede zit toch in jou en mij!

Je kan vluchten, je kan zelfliefde zijn vergeten, toch zal ik niet genieten van je, ook niet met een pakje, als jij er niet volledig bent.

 

Fijne kerst!

Michèle

Dit bericht werd geplaatst in Channeling, Collectief energiewerk, Collectieve energie, Colletief Lichtwerk, Energiewerk, Helende tekst, Krachtdieren, Manifesteren, Nieuwe Tijd, Zelfliefde. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s